شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : با نوشتن ، طلاق واقع نمىشود اعم از آن‌كه نويسنده حاضر بوده يا غائب باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : لفظ [ كتب ] به فتح كاف و سكون تاء مصدر است از [ كتب ] همان طورى كه [ كتابت ] نيز مصدر ديگر آن مىباشد . سپس مىفرماين : حكم به عدم وقوع طلاق به واسطه نوشتن در جائى است كه شخص قادر بر تلفّظ بوده ولى بدون آن به مجرّد نوشتن اكتفاء كند چه آن‌كه طبق فرموده مصنّف حكم در اينجا آنست كه طلاق واقع نمىشود اعم از آنكه نويسنده نزد همسرش حاضر بوده يا از وى غائب باشد و اين حكم رأى دسته‌اى از فقهاء است كه قولشان اشهر القولين در اين مسئله است و دليل ايشان بر اين فتوى سه چيز است : 1 - اصالت بقاء نكاح يعنى با نوشتن معلوم نيست كه طلاق واقع شود لذا چون ترديد و شك در حصول آن مىباشد استصحاب بقاء نكاح مقتضى است كه طلاق واقع نشده باشد . 2 - روايت حسنه محمد بن مسلم از مولانا الباقر عليه السّلام كه فرمودند : طلاق فقط به اين محقق مىشود كه مطلّق بگويد : انت طالق الى آخر خبر . 3 - روايت حسنه زراره از مولانا الباقر عليه السّلام درباره مردى كه طلاق همسرش را نوشت ، حضرت فرمودند : اين طلاق نمىباشد . قوله : ممّن يحسنه : يعنى از كسى كه تلفظ به صيغه طلاق را بلد بوده